Jak lato, to Olsztyn, i to już drugi raz z rzędu. Miejscowość malownicza, bogata w błękitne jeziora, nasycone zielenią lasy. Istnieje spora szansa, że w sobotni wieczór, w hali Orbita, również będzie estetycznie i finezyjnie. Karta walk, można powiedzieć – nieco wakacyjna, przejściowa. Na kolana nie powala, acz kilka „perełek” powinno nam przysporzyć sporo emocji.
Kilka pierwszych starć
Ciężko jest mi zabrać głos w kontekście któregokolwiek z czwórki: Stabach, Durszlewicz, Gabner, Włodarczyk. Oczywistą sprawą jest fakt, że są to nazwiska uzupełniające kartę. KSW to organizacja, firma, ale również, czy też przede wszystkim biznes. Powyżsi fighterzy stanowią dla federacji opcję ekonomiczną/oszczędnościową, a jednocześnie korzystną ze względu na choćby klucz geograficzny. Nie chodzi mi o to, by umiejętności któregokolwiek z nich dyskredytować, ale uwydatnić, że ich pozycja w „łańcuchu pokarmowym” jest jeszcze znikoma. Dlatego dla wyżej wymienionych możliwość walki na największej z polskich scen jest ogromną szansą, zaś dla federacji zakontraktowanie takiego może się okazać „złotym strzałem” nie wymagającym dużych nakładów. W ostatnim wywiadzie Artura Mazura z Wojsławem Rysiewskim padło sporo pozytywnych słów pod adresem wirtuozerii parterowej Igora Włodarczyka. Kto wie, może to on będzie takim „złotym strzałem”.
W trzecim pojedynku gali XTB KSW 108 zmierzą się Dawid Kuczmarski oraz Michał Guzik. Ten pierwszy wraca po dłuższej przerwie, ten drugi po niespodziewanej porażce z rąk Joela Kouadji. Patrząc na ostatnie pojedynki, faworyt zdaje się być znany. Patrząc na kursy bukmacherskie – również. Ja nie zamierzam się z tym kłócić i to akcje Kuczmarskiego stawiam wyżej. Jeśli zawodnik Arrachionu Olsztyn skutecznie skróci dystans, być może obali, nie pozwoli sobie na przesadne zagrożenie, to powinien wyjść z tej batalii zwycięsko.
Wojciecha Kazieczko oraz Dawida Karetę łączy zwycięstwo z Josefem Stummerem, choć polemizowałbym, czy są od Czecha lepszymi zawodnikami. Łączy ich również porażka z Danielem Tarchilą. Wobec powyższego, wydaje się, że Wojsław Rysiewski zestawił naprawdę równy pojedynek. Spośród tej dwójki, to sufit młodszego z braci Kazieczko widzę wyżej. Jego problemem w ostatnim starciu były poniekąd braki kondycyjne, co Kareta na pewno spróbuje wykorzystać. Mimo wszystko, to fightera PEPE MMA upatruję jako zwycięzcę.
Ciąg dalszy
Jeszcze nieco ponad rok temu stwierdziłbym, że to Adrian Zieliński jest w lepszym momencie swojej kariery, wszak Adam Niedźwiedź utrzymywał ją w stanie zawieszenia. Tymczasem fighter ze Śląska w trochę ponad pół roku wygrał dwie walki, w tym jedną z cenionym Marcinem Krakowiakiem, i nie zamierza zbaczać z obranej ścieżki. Olsztyński weteran z kolei powraca do klatki po dwóch klęskach z „młodymi wilkami”. Pytanie brzmi, na ile w Zielińskim „pali się ogień” i czy ten „stary lis” jest jeszcze w ogóle głodny, głodny walki, sukcesów. Moja filozofia na ten pojedynek jest bardzo prosta. Kiedy Niedźwiedź sprowadzi starcie na ziemię, to jest w stanie tam wykreować literalnie wszystko. Kluczem Zielińskiego kontrolowanie rytmu walki w stójce. Ja osobiście stawiam na byłego zawodnika Silesian Cage Club.
Wiktoria Czyżewska, czyli perturbacje z rywalkami muszą być. Była Tamires Vidal, jest Bianca Sattelmayer, o której mogę powiedzieć, że jest doświadczona, co przesadnego odkrycia nie stanowi. Wiktoria Czyżewska jest na stromej krzywej wzrostowej, a jej wielopłaszczyznowy rozwój zauważyć można w każdym kolejnym pojedynku. Na styczniowej gali w Radomiu, oprócz eksplozywnej stójki, mieszania kopnięć oraz uderzeń, pokazała również sferę grapplingową, kontrolując walkę na pełnym dystansie. Powiem krótko. Oniemieję, jeśli to nie ona podniesie ręce w geście zwycięstwa.
Mamy również ciekawe starcie w królewskiej kategorii. Kiedy Michał Martinek wkraczał do KSW, spodziewałem się więcej, niż dotychczas otrzymałem. Matheus Scheffel również wielkich triumfów nie święcił. Czeka nas więc starcie zawodników solidnych, ale jednocześnie zbyt słabych, by wojować w ścisłej czołówce kategorii. Mam przekonanie, że Czech musi „swoją grę” diametralnie zmienić, by jego misja skończyła się powodzeniem. Obawiam się, że niezła motoryka, praca na nogach, krążenie po klatce i „kłucie” pojedynczymi ciosami, może się okazać zbyt wąskim asortymentem. „Buffa” ma czym uderzyć, „Blackbeard” nie ma stalowej szczęki. Kiedy Brazylijczyk „złamie dystans”, może być po wszystkim.
Na szali miana pretendentów ?!
W co-main evencie starcie naprawdę klasowe, jak o kategorię półciężką chodzi. Ibragim Chuzhigaev – jednostka niebezpieczna, nieprzewidywalna, nie stroniąca od ekwilibrystyki oraz niekonwencjonalnych technik, potrafiąca sobie radzić w wielu, jak nie wszystkich klatkowych sytuacjach. Marcin Wójcik – spokojny metodyczny, myślący w trakcie walki, niepokonany po powrocie do KSW z wyłączeniem bojów z Rafałem Haratykiem. Dlaczego moim zdaniem to Czeczen wyjdzie jednak „z tarczą” ? Rzecz w niekoniecznie betonowej szczęce Polaka. To będzie gra detali, wyrównane starcie dwóch topowych półciężkich w Europie, w swojej stylistyce być może podobne do pojedynków Wójcik-Haratyk. W sytuacji krytycznej, zwarcia, wymiany ciosów w kontakcie, Chuzhigaev będzie miał moim zdaniem przewagę właśnie ze względu na swoją niefrasobliwość.
Adam Soldaev i Leo Brichta, czyli techniczna uczta dla miłośników wszechstylowej walki wręcz. Wydaje się, że Czech przezwyciężył trudniejszy moment w karierze, postanowił zejść kategorię niżej i już w debiucie ekspresowo rozprawił się z jakościowym przecież Charzewskim. Teraz prawdopodobnie zostanie zabrany na „głębsze wody” i pytanie, czy będzie tam potrafił „pływać”. Za „Czhonkurem” ciężkie starcie z Tarchilą, ale zwycięskie, co dla niego najważniejsze. Mam wrażenie, że nikt z omawianej dwójki nie będzie przesadnie uciekał od walki na nogach. Liczę na trzyrundową, kickboxerską jatkę, choć jeśli ktoś ma wpleść elementy zapasów, może być to Czech. Faworyta nie wskażę, bo nie potrafię. Niech się dzieje !
