Za nami 22 kolejka niemieckiej Bundesligi, której perłą w koronie miało być spotkanie Bayeru Leverkusen oraz Bayernu Monachium. Polemizowałbym, czy rzeczywiście takową perłą było. Ponadto ekipa z Dortmundu zaliczyła zwykły dzień w biurze, zaś Eintracht Frankfurt umocnił się na pozycji zamykającej podium rozgrywek. O moich impresjach związanych z głównymi wydarzeniami minionego weekendu, dowiecie się państwo z tego artykułu.
Kolejna kompromitacja BVB
Serce boli, kiedy w ostatnich miesiącach, jako kibic czarno-żółtych, muszę patrzeć na wyczyny ekipy z Signal Iduna Park. Marazm, zastój, inercja, bezład, brak pomysłu, konceptu, jakości, brak lidera, zaburzone cechy wolicjonalne zespołu i mógłbym tak wymieniać w nieskończoność. Do powyższego skróconego i tak zestawu, dochodzi zamieszanie za kulisami, związane z personami zarządzającymi organizacją. Niko Kovac, którego specjalnym entuzjastą nie jestem, poprowadził drużynę w trzech meczach, z czego udanym fragmentem była chyba tylko druga połowa meczu w Lizbonie. W sobotę BVB gościło w Bochum, które ze strefy spadkowej próbuje wydostać Dieter Hecking. Mam nieodparte wrażenie, że gospodarze czuli się w tym spotkaniu niezwykle komfortowo. Byli chciwi, agresywni, a piłka przy nodze nie sprawiała im przesadnego problemu, co mogłoby się wydawać zaskakujące. Na ten czas, tyle w zupełności wystarcza na pogrążony w rozpaczy zespół BVB. Jeśli dodamy do tego prezenty od Nicklasa Sule, zmarnowane sytuacje Serhou Guirassiego, zaliczającego straty Juliana Brandta, czy niezwykle aktywnego i efektywnego co najważniejsze Masourasa, to wynik mamy taki, a nie inny. Warto docenić szczelną i dobrze zorganizowaną defensywę Bochum, bowiem posiadanie piłki przez BVB często było po prostu jałowe. Brak regularności innych drużyn z czołówki sprawia, że mimo wszystko Liga Mistrzów dla czarno-żółtych wciąż jest realna, choć to odległa perspektywa mając na względzie aktualną ich dyspozycję.
Bayer nie odrabia strat
Trzeci raz w obecnym sezonie mogliśmy oglądać rywalizację obu potentatów. Fascynujące jest to, że każdy z tych meczów przybiera zupełnie inny kształt. Tym razem Bayern sprawiał wrażenie zespołu, który na BayArena przyjeżdża tylko w jednym celu – nie przegrać. Plan został zrealizowany, jednak brak strzałów celnych nosi znamiona wstydliwej statystyki. Po porażce z Barceloną w Lidze Mistrzów, mogliśmy zarzucać trenerowi Kompanemu brak elastyczności taktycznej. Wczoraj dyscypliny taktycznej z pewnością nie brakowało. Ganić zespołu z Monachium nie zamierzam, gdyż poprzez właśnie takie ruchy często wygrywa się trofea, a styl gry w znaczącej większości spotkań jest zgoła odmienny (w pozytywnym tego sformułowania znaczeniu ). Bayer mógł się podobać, cyklicznie obijał pręty twierdzy Manuela Neuera. Florian Wirtz być może zmarnował szansę na gola, który w ostatecznym rozrachunku mógłby dać tytuł, lecz bezsensowne jest krytykowanie faceta stanowiącego regularnie motor napędowy drużyny, magika współczesnego futbolu. Bezsprzeczne również jest to, że przez dwa lata Xabi Alonso wyhodował bestię. Fani „aptekarzy” mogliby pomyśleć nad jakimś pomnikiem.
Swoisty miszmasz, czyli ścisk w tabeli
Czwarty Lipsk i dwunasty Augsburg dzieli 9 punktów. Wiele z drużyn ma w obecnym sezonie momenty, które zasługują na słowa aprobaty. U większości z tych klubów ciężko o długotrwałe utrzymanie dobrej dyspozycji. Chwile chwały mają Wolfsburg, Mainz, Stuttgart kolejny rok liczy się w walce o europejskie puchary. Cyklicznie zawodzą fanów „czerwone byki” Marco Rose. Ciekawy przypadek stanowi Eintracht Frankfurt, który umocnił się na trzecim miejscu, pewnie pokonując Holstein Kiel. Dino Topmoller wykonuje tam kawał dobrej roboty, czego rok temu jeszcze bym nie przewidział. Tragiczne doprawdy Hoffenheim oddaliło od siebie widmo spadku, co i tak stanowi dla mnie zjawisko tragikomiczne. Kadra popularnych „wieśniaków”, to nie materiał na „ogon” zestawienia, ale jak doskonale wiemy -„papier nie gra”.
